Ik hou het bij me

Ik hou het bij me

Ik weet dat ik rustig lijk.
Dat ik meestal zeg dat het wel gaat.
Dat ik mijn schouders ophaal als iemand vraagt hoe het is.

Ik heb gemerkt dat dat makkelijker is.
Voor jullie.
En voor mij.

Want als ik zeg dat het wel gaat,
hoeft niemand te stoppen.
Dan kan alles door.

Ik heb geleerd hoe ik mijn gevoelens klein maak
zonder ze weg te duwen.
Ik vouw ze op.
Netjes.
Alsof ze later nog wel aan de beurt komen.

Soms voel ik ze wel.
Heel even.
Als ik alleen ben.
Of vlak voordat ik in slaap val.

Maar dan denk ik aan alles wat er al is veranderd.
Aan hoeveel er al is gebeurd.
En dan besluit ik dat dit er ook nog wel bij kan.

Ik zie hoe moe jullie soms zijn.
Hoe druk.
Hoe vol.

Dus ik word handig.
Ik stel geen vragen die tijd kosten.
Ik maak geen ruzie.
Ik huil niet te hard.

Niet omdat ik niets voel,
maar omdat ik voel
dat er geen plek voor is.

Er zijn momenten waarop ik zou willen dat iemand het ziet.
Niet om het op te lossen.
Gewoon om te weten dat het er mag zijn.

Maar ik weet niet goed hoe ik moet beginnen.
Als ik eenmaal begin,
weet ik niet waar het stopt.

Dus ik zeg niets.
En dat lijkt op rust.

Maar rust is iets anders dan stilte.

Stilte is wanneer je iets inhoudt
omdat je niet weet wat er gebeurt
als je het loslaat.

Soms denk ik dat jullie denken
dat ik sterk ben.
Dat ik me goed aanpas.
Dat ik het aankan.

En misschien is dat ook zo.
Maar sterk zijn betekent niet
dat het niets met me doet.

Het betekent alleen
dat ik heb geleerd
hoe ik mezelf kan dragen
zonder anderen te belasten.

Ik heb geleerd om door te gaan
terwijl er vanbinnen iets blijft bewegen.

Er zijn gevoelens die ik niet kan uitleggen.
Niet omdat ik ze niet begrijp,
maar omdat ze geen woorden hebben.

Ze zitten in mijn lijf.
In hoe snel ik boos word.
In hoe ik soms niets meer wil.
In hoe moe ik ben
zonder dat ik iets heb gedaan.

Soms vraag ik me af
hoe het zou zijn
als ik alles even mocht laten vallen.

Niet om geholpen te worden.
Maar om niet alles vast te hoeven houden.

Ik weet dat jullie het goed bedoelen.
Dat jullie doen wat jullie kunnen.
Dat jullie ook zoeken.

Ik verwacht geen antwoorden.
Ik weet alleen dat ik niet altijd kan zeggen
wat er in mij gebeurt.

Maar het gebeurt wel.

En misschien hoeft het niet meteen weg.
Misschien hoeft het alleen even
naast iemand te mogen bestaan.

Zonder haast.
Zonder oplossing.

Gewoon gezien.

Merk je dat je kind veel inhoudt tijdens een grote verandering en wil je even samen kijken?
Je bent welkom om contact op te nemen.