Afscheid is niet weggaan

Afscheid is niet weggaan

Ik weet dat jullie zeggen dat het goed is.
Dat dit beter is.
Dat dit hoort bij veranderen.

Ik hoor het.
Ik knik.
Ik ga mee.

Maar terwijl alles om mij heen verdergaat,
ben ik iets aan het bewaren
waar niemand naar vraagt.

Niet alles wat stopt,
gaat weg.

Sommige dingen blijven,
maar ze weten nog niet waar ze moeten wonen.

Ik denk vaak terug aan hoe het was.
Niet omdat ik terug wil.
Maar omdat ik het niet kwijt wil.

Wat ik liefhad,
wil ik niet loslaten om verder te mogen.

Ik hoor jullie zeggen dat het nu anders is.
Dat dit een nieuwe fase is.
Dat ik vooruit mag kijken.

En ik doe dat ook.
Echt.

Maar soms voelt het alsof vooruitgaan alleen mag
als ik doe alsof er niets achterblijft.

Alsof afscheid betekent
dat ik iets moet achterlaten
zonder er nog aan te denken.

Maar zo werkt het niet vanbinnen.

Vanbinnen neem ik alles mee.
Niet als een zware last,
maar als iets wat bij mij hoort.

Ik draag herinneringen zonder ze vast te houden.
Ze lopen met me mee
zonder dat ik ze hoef te laten zien.

Soms denk ik dat jullie niet merken
hoeveel ik al heb losgelaten.
Niet omdat ik sterk ben,
maar omdat ik geen andere manier wist.

Ik zag hoe druk het was.
Hoeveel er geregeld moest worden.
Hoeveel er veranderde.

Dus ik werd stiller.
Handiger.
Makkelijker.

Niet omdat het me niets deed,
maar omdat ik voelde
dat er geen ruimte was voor alles tegelijk.

Ik heb geleerd te huilen zonder tranen.
Te missen zonder woorden.
Te onthouden zonder te praten.

Soms ben ik bang
dat als ik het hardop zeg,
het te groot wordt.

Dat het jullie raakt op een manier
waar ik geen antwoord op heb.

Dus ik houd het bij me.
Niet om het weg te stoppen,
maar om het veilig te houden.

Afscheid is voor mij geen moment.
Het is iets wat langzaam van plek verandert.

Wat eerst buiten was,
komt naar binnen.

Wat eerst zichtbaar was,
wordt stil.

Maar stil betekent niet weg.

Ik ben niet verdwenen.
Ik ben ook niet dezelfde gebleven.

Ik ben iets ertussenin.

Ik ben iemand die verdergaat
met alles wat was
nog bij zich.

Misschien zie je dat niet meteen.
Misschien lijkt het alsof ik alweer gewend ben.
Alsof ik het heb losgelaten.

Maar wat belangrijk was,
laat zich niet zomaar loslaten.

Het zoekt een nieuwe plek.
In mij.

En misschien is dat genoeg.
Voor nu.

Loopt je kind vast in een grote verandering en wil je even afstemmen?
Je bent welkom om contact op te nemen.